● در پاي ِ انجير بُن مي نشينم
در پاي ِ ستارگان
ـ انجير بُن ،
پنجه ها بر آسمان داشته
و ميوگان در بارشي ناتمام به جانب زمين
ساكن اند ـ
در پاي ِ انجير بُن مي نشينم
در پاي ِ كيهان
و با آوازي سخت كهن همراه مي شوم
از نيمه راهِ سُرايش
براي زمان
به گوش ِ روزان و شبان
به زندگي در ميان مردمان
و به يادهاي ايشان و خويش
آوازي است سخت كهن
گوييا جان از تنم مي خوانند به آن
□ نوشته شده در ساعت 3:52 PM توسط Pouyan پویان