● دريا ماه را خوانَد
از چه مرا سوي خويش خواني ؟
ما را فاصله از اندازه بيرون است
و مرا پايِ آمدن نَه
چون برآيي ، به هزار موج دست برآرم گريان
و به نيروتر عشقي به مدم برآرد
و تو تسكين را
به شگفت تر نوري
دست بر شانه هايم نهي
خود همه اَشكم و غريو


شانه ها در شوري مهيب
دريا
ماه را خوانَد
ماه
دريا را

□ نوشته شده در ساعت 11:09 PM توسط Pouyan پویان